*-..-**-.. การที่เรารู้จัก และพร้อมที่จะรักใครสักคนเป็นเรื่องง่าย

แต่น้อยคนนักที่จะรู้ว่าการลืมคนคนนั้นเป็นสิ่งที่ยากเย็นยิ่งกว่า

# ความรักเป็นสิ่งที่ไม่เข้าใครออกใคร

จะมาก็มา.. จะไปก็ไป

# มันทำให้โลกนี้สงบสุข

อีกทั้งยังทำให้ชีวิตของเราดูสดใส

เมื่อความรักได้เบ่งบานในห้วงลึกของหัวใจ

# ความรักแบบเปิดเผย ก็ทำให้เกิด..

"ความสุข" ซึ่งจะบังเกิดขึ้น

หลังจากที่โลกสีชมพูได้ถือกำเนิด

# แต่ความรักที่ต้องหลบๆซ่อนๆ

แอบคิด แอบฝัน แอบหวังอยู่ในใจ

กลับก่อให้เกิดความวิตกกังวลเสียมากกว่า

การสร้างความสบายใจ

# การที่กล้ารักและแสดงออกให้เขารู้คงเป็นเรื่องที่ไม่ผิดในสายตาของคนกลุ่มนึง

แต่เมื่อใด..สิ่งที่เราทำไปเป็นเหตุให้เขาถูกรุมล้อ

แล้วเขาจะรับฟังเราได้อยู่อีกรึปล่าว??

# ทั้งๆที่หัวใจดวงนี้เองก็อยากจะบอก

ซีกสมองอีกด้านหนึ่งก็พร่ำบอกให้เราเลิกคิด

# อันตัวเราเป็นเพียงแค่แสงจากหิ่งห้อย

ไม่อาจคู่ควรกับแสงของดวงดาว

ที่เปล่งรัศมีอยู่บนฟากฟ้ายามรัตติกาล

# อันที่จริงเลิกคิด ก็ไม่ได้ยากเย็นอะไร

แต่เลิกที่จะรักนี้สิ มันไม่ง่ายเลย

# ลืมเขา ลืมเขา ลืมเขาไป !!

เวลานั้นทีไรก็มักมีสิ่งหนึ่งเข้ามาทำให้เรานึกถึงเขาอีกจนได้

# รึว่าเขานั้นก็คือ..คนที่เรากำลังตามหาทั้งชีวิต

# ไม่มีทาง !!

# ในตอนนี้เราเองก็ยังไม่แน่ใจ

เขายังเห็นว่าเราเป็นเพื่อนอยู่อีกหรือไม่??

# รักน่ะนะมันยากที่จะอธิบาย

ใครไม่เจอกับตัวเองก็ไม่มีทางเข้าใจ

# ในเมื่อชีวิตเป็นอย่างนี้

ฉันควรทำอย่างไรดี

# เลือกที่ลืม หรือรักเขาต่อไป

ใครก็ได้ช่วยบอกฉันที ..-**-..--**

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - ** 

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว

ปูเสฉวนตัวหนึ่งได้รู้สึกว่าตัวเองมีอันตราย

จึงได้เข้ามาหลบอยู่ในเปลือกหอย

แล้วกลับติดอกติดใจในความปลอดภัยขึ้นมา

และได้บอกกับตัวเองว่านี่คือ "บ้าน"

จนกระทั่งวันหนึ่งเจ้าปูเกิดรู้สึกเบื่อขึ้นมา

จึงได้ออกจากสิ่งที่ตัวเอง (เคย) เรียกว่าบ้าน

สิ่งที่ปกป้องตัวเองจากภัยอันตรายสารพัดสารพัน

และก็เป็นสิ่งที่ให้ความอบอุ่นแก่ตนเองเป็นระยะเวลายาวนานพอสมควร

แม้ว่าเปลือกหอยจะเป็นเพียงสิ่งที่ไม่มีชีวิต

แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะเป็นสิ่งที่ไม่มีจิตวิญญาณ

การที่เปลือกหอยมอบสิ่งที่ดีให้แก่ปูด้วยความเต็มใจ

ก่อให้เกิดความผูกพัน และความรักขึ้นมา

โดยที่ปูเองก็ไม่ได้รู้สึกถึงเรื่องนี้แต่อย่างใด

ในที่สุดเปลือกหอยก็ถูกทอดทิ้งอยู่อย่างเดียวดาย

บนผืนทรายเหมือนอย่างที่เคยเป็น

วันเวลาผ่านไป

เปลือกหอยได้แต่รอคอยการกลับมาของปูเสฉวน

แม้ว่าจะไร้วี่แววก็ตามที

น้ำตาแห่งความโศกเศร้าก่อเกิดขิ้นกลางใจ

จิตวิญญาณของเปลือกหอยได้พร่ำร่ำไห้

และได้บอกกับผืนทรายว่า..

" ฟังนะ!! เราจะอยู่ที่นี่ จะไม่ไปไหน

จะรอ.. จะคอย.. จนกว่าวันนั้นจะมาถึง

ต่อให้กระแสคลื่นพัดเพื่อนๆของฉันหายไปจนหมด

ต่อให้กระแสลมกระหน่ำพัดผ่าน

ฉันก็จะอยู่

จนกว่าจิตวิญญาณนี้จะดับสลายลง..~* "

>> เม้นท์กันหน่อยนะจ๊ะ !!

>> ยืนยันว่าเค้าแต่งเอง

>> ตามอารมณ์และความรู้สึก

>> จิงจิงนะ (ไม่ได้โม้... )